Η Ινδία υπήρξε διστακτική στην αστικοποίηση στο παρελθόν. Μέσω μιας σειράς προγραμμάτων και νομοθεσίας, η κυβέρνηση της Ινδίας κινείται προς την προγραμματισμένη και χωρίς αποκλεισμούς αστικοποίηση bästa snabblån 2018.

Η πολυπλοκότητα των αναπτυξιακών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Ινδία – ειδικά όταν αντιμετωπίζονται ως ευκαιρίες μετασχηματισμού – φαίνεται να παραβλέπετε στον πολιτικό λόγο, ο οποίος τείνει στην υπερβολική απλούστευση και, συχνά, εσφαλμένη κατεύθυνση. Οι φιλόδοξες και σχεδόν τολμηρές παρεμβάσεις της κυβέρνησης Narendra Modi για την προγραμματισμένη αστικοποίηση αποτελούν ένα παράδειγμα.

Μέχρι το 2030, 600 εκατομμύρια Ινδοί, ή το 40% του πληθυσμού της χώρας, θα κατοικούν σε αστικές περιοχές. Εάν αυτή η αστικοποίηση πρόκειται να συμβεί με προγραμματισμένο τρόπο, θα χρειαστεί να κατασκευάζουμε 700 έως 900 εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα κατάλληλα σχεδιασμένου οικιστικού και εμπορικού χώρου στις αστικές περιοχές κάθε χρόνο μέχρι το 2030.

Είναι επιτακτική ανάγκη η χώρα να αγκαλιάζει την αστικοποίηση ως μετασχηματιστική δύναμη που μπορεί να προσφέρει μια βελτιωμένη ποιότητα ζωής για όλους τους πολίτες της.

Από το 2014, η κυβέρνηση εφαρμόζει μια σειρά καινοτόμων πολιτικών και πρωτοβουλιών στον αστικό τομέα. Η κυβέρνηση μέχρι τώρα ανάλαβε τον σχεδιασμό εκ νέου μιας πόλης για να εξασφαλιστεί ότι όλοι οι πολίτες έχουν το δικό τους σπίτι, καθώς και τη διαφανή επαφή πολιτών και κυβέρνησης στην παροχή βασικών υποδομών και υπηρεσιών.

Επίσης, την παροχή διακυβέρνησης χωρίς δωροδοκία στην εξασφάλιση της βέλτιστης χρήσης των δημόσιων πόρων, την αναζωογόνηση των ζωνών πολιτιστικής κληρονομιάς έως και την αναδιάρθρωση των επιχειρηματικών περιοχών. Η κυβέρνηση της Ινδίας αύξησε εκθετικά το προφίλ της αστικής ανάπτυξης στη χώρα.

Στην πρώτη γραμμή του αστικού μετασχηματισμού βρλίσκεται η αποστολή Swachh Bharat Abhiyan ή Καθαρή Ινδία, στόχος της οποίας είναι η 100% διαχείριση στερεών αποβλήτων. Ενώ ξεκίνησε αυτή την αποστολή το 2014, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι οι στόχοι αυτοί θα εκπληρωθούν μέχρι την επέτειο 150 χρόνων από την γέννηση του Mahatma Gandhi: 2 Οκτωβρίου 2019.

Για να διασφαλίσουμε ότι δεν χάνουμε προοπτική, είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε τις παρατηρήσεις του Γκάντι από το 1916 “Αν και οι ναοί μας δεν είναι μοντέλα ευρυχωρίας και καθαριότητας, ποια μπορεί να είναι η αυτοδιοίκησή μας;”

Αυτή η πολιτική θα επιτευχθεί μέσω ενός πολυεπίπεδου μοντέλου με πολλούς ενδιαφερόμενους, όπου η κυβέρνηση της Ινδίας θα συνεργάζεται στενά με τις τοπικές κυβερνήσεις, καθώς και με την κοινωνία των πολιτών και τον ιδιωτικό τομέα. Ενώ ένας βασικός στόχος της αποστολής είναι η δημιουργία επαρκούς υποδομής αποχέτευσης, στον πυρήνα της είναι μια αλλαγή συμπεριφοράς στη νοοτροπία του μέσου Ινδού. Και εδώ η ηγεσία του πρωθυπουργού έχει κάνει τη μεγάλη διαφορά.

Είναι για πρώτη φορά που ένας Ινδός πρωθυπουργός έχει κάνει θέμα που είχε θεωρηθεί προηγουμένως ταμπού, το επίκεντρο του οράματός του για μια αναζωπυρωμένη χώρα. Τόσο η κοινωνία των πολιτών όσο και ο ιδιωτικός τομέας ανταποκρίθηκαν στην έκκληση του Πρωθυπουργού για δράση και τώρα υπάρχει μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση μεταξύ των Ινδών και η αλλαγή θα συμβεί μόνο όταν κάθε άτομο συνειδητά αγκαλιάζει το ηθικό της καθαριότητας sommar erbjudanden.

Το κύρος που αποδίδεται στην αστική ανάπτυξη είναι η αναγνώριση του γεγονότος ότι η Ινδία δεν μπορεί να επιτύχει μεγάλη ανάπτυξη και δεν μπορεί να γίνει η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου αξίας περίπου 10 τρισεκατομμυρίων δολαρίων μέχρι το 2030, αν η καθυστερημένη αστυφιλία της καθυστερήσει περαιτέρω.

Οι ινδικές πόλεις πρέπει να γίνουν ασφαλείς, ανθεκτικοί και βιώσιμοι κόμβοι ζωντανής οικονομικής δραστηριότητας, ενεργοποιημένοι και ρυθμισμένοι από τον κατάλληλο σχεδιασμό και διακυβέρνηση.

Η ερήμωση και η αποβιομηχάνιση σε πολλές πόλεις δημιουργούν σοβαρά προβλήματα για τα οποία δεν υπάρχουν καλές λύσεις, λένε εμπειρογνώμονες αστικού σχεδιασμού.

Οι άνθρωποι μετακινούνται σταθερά από αγροτικές σε αστικές περιοχές για να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο καθώς και την ποιότητα ζωής. Το 1950, το 30% του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσε σε αστικές περιοχές. Ένα αιώνα αργότερα, ο αριθμός αυτός θα αυξηθεί στο 66%.

Όσον αφορά τους ακριβείς αριθμούς, η διαφορά είναι έντονη. Το 1950, 746 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν σε αστικές περιοχές. Μέχρι το 2046, εκτιμάται ότι θα είναι πάνω από 6 δισ. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η παγκόσμια προσοχή έχει επικεντρωθεί σε αυτές τις διεργασίες πολεοδομικής και στις κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις τους.

Η αποαστικοποίηση συμβαίνει για τρεις κύριους λόγους. Πρώτον, όταν το ποσοστό γονιμότητας μιας χώρας μειωθεί κάτω από το 2.1, ο συνολικός πληθυσμός της αρχίζει να μειώνεται όπως και ο αστικός πληθυσμός της. Τα ποσοστά γονιμότητας στη Νότια Κορέα είναι τώρα 1.17 και στην Ιαπωνία 1.44.

Χωρίς τη μετανάστευση, απαιτείται ένα ποσοστό γονιμότητας 2.1 για να υπάρχει ένας σταθερός πληθυσμός. Αν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις, ο πληθυσμός της Ιαπωνίας αναμένεται να μειωθεί από 126,5 εκατομμύρια προς το παρόν σε 88 εκατομμύρια το 2065, 51 εκατομμύρια κατά 2115 και μηδέν κατά περίπου 3 000!

Δεύτερον, σε πολλές πόλεις, οι θέσεις εργασίας σε διάφορους τομείς, όπως η εξόρυξη, εξαφανίζονται. Μεταξύ του 1950 και του 2010, πολλές αμερικανικές πόλεις έχασαν πληθυσμό: το Σαιντ Λούις (62,7 τοις εκατό), το Κλίβελαντ (56,6 τοις εκατό), το Πίτσμπουργκ (54,8 τοις εκατό) και το Σινσινάτι (41,1 τοις εκατό).

Τρίτον, ορισμένες πόλεις έχουν χάσει πληθυσμό εξαιτίας της εξάντλησης των πόρων ή των τεχνολογικών αλλαγών. Η Yichun, μια πόλη στη βορειοανατολική Κίνα, μετατράπηκε από ένα χωριό σε μια πολυσύχναστη πόλη λόγω της υλοτομίας. Αργότερα, κατά το 2016, η Yichun έχασε 12% του πληθυσμού μετά την εξάντληση των φυσικών πόρων.

Η άγρια πρακτική της Κίνας για φυσικούς πόρους για να τροφοδοτήσει την άνευ προηγουμένου συνεχή οικονομική της ανάπτυξη τις τελευταίες τρεις δεκαετίες σημαίνει ότι περίπου 500 δισεκατομμύρια τόνοι από άνθρακα και σιδηρομεταλλεύματος μέχρι χρυσό, πρέπει να εξορύσσονται κάθε χρόνο.

Η εξάντληση των πόρων και η υποβάθμιση του περιβάλλοντος συνέβαλαν στην ταχεία εξάντληση σε πολλά αστικά κέντρα. Η εθνική επιτροπή ανάπτυξης και μεταρρυθμίσεων της Κίνας ανέφερε ότι 50 από τις 390 πόλεις εξόρυξης της Κίνας έχουν ήδη εξαντλήσει τους πόρους που μπορούν να εξαχθούν οικονομικά. Αυτό έχει αφήσει τρία εκατομμύρια άτομα χωρίς απασχόληση, επηρεάζοντας επιπλέον 10 εκατομμύρια ανθρώπους.

Η Κίνα έχει δεσμευτεί να μειώσει τις υπερβολές σε τομείς όπως η εξόρυξη ως μέρος των προσπαθειών για την αναβάθμιση της οικονομίας της, απειλώντας τη δουλειά εκατομμυρίων εργαζομένων.

Οι τεχνολογικές εξελίξεις και οι οικονομικοί προβληματισμοί μπορούν επίσης να συμβάλουν στην αποξένωση. Για παράδειγμα, η Khulna, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Μπαγκλαντές, αυξήθηκε κατά 20 φορές μεταξύ 1950 και 2000. Στη συνέχεια, καθώς η βιομηχανία μειώθηκε, έχασε περισσότερους από 150.000 ανθρώπους κατά την περίοδο 2001-2011.

Αυτό είναι ένα ζήτημα που χρήζει επείγουσας προσοχής από τους υπεύθυνους για τη χάραξη πολιτικής. Ενώ η αστικοποίηση είναι μια πολύ σημαντική πτυχή που πρέπει να διαχειριστεί αποτελεσματικά από όλες οι αναπτυσσόμενες χώρες, ένας σημαντικός αριθμός πόλεων στις χώρες αυτές είναι μάρτυρες της ερήμωσης. Αυτό είναι ένα ζήτημα για το οποίο τόσο οι πολιτικοί όσο και οι ακαδημαϊκοί δεν έδωσαν αρκετή προσοχή στο παρελθόν.

Εντός της επόμενης δεκαετίας θα πρέπει να βρούμε οικονομικά αποδοτικές λύσεις. Δεν θα είναι εύκολο έργο αλλά πρέπει να βρεθούν κατάλληλες λύσεις που πρέπει να είναι βιώσιμες από επιχειρησιακή και οικονομική άποψη.

Οι μεταφορές είναι σημαντικές στην ζωή μιας πόλης και οι επιλογές δημόσιας συγκοινωνίας είναι θεμελιώδεις αποφάσεις για τη μελλοντική ανάπτυξη μιας πόλης.

Η ταχύτητα και η κλίμακα της αστικοποίησης δημιουργούν προκλήσεις, συμπεριλαμβανομένης της κάλυψης των επιταχυνόμενων αιτημάτων για οικονομικά προσιτή στέγαση.

Οι μεταφορές είναι η ζωή μιας πόλης και οι επιλογές στις επιλογές δημόσιας συγκοινωνίας είναι θεμελιώδεις αποφάσεις για τη μελλοντική ανάπτυξη και ανάπτυξη μιας πόλης. Είναι ένας βασικός τομέας υποδομών που λειτουργεί ως κίνητρο για την οικονομική ανάπτυξη και ανάπτυξη και σημαντικό στοιχείο στρατηγικών για τη μείωση της φτώχειας, την περιφερειακή ολοκλήρωση και την εθνική ανάπτυξη, συμπεριλαμβανομένου του περιβαλλοντικού στόχου του περιορισμού των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

Καθώς οι μεταφορές αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που συμβάλλουν στην υπερθέρμανση του πλανήτη μέσω της καύσης ορυκτών καυσίμων, ο τομέας αυτός θα μπορούσε να είναι ένας από τους πρωταρχικούς τομείς στους οποίους οι πολιτικές που αποσκοπούν στη μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου θα είναι πολύ σημαντικές.

Οι βιώσιμες μεταφορές που δίνουν έμφαση στη χρήση των δημόσιων μέσων μεταφοράς, των ποδηλάτων και του περπατήματος και αποθαρρύνουν τη χρήση μεμονωμένων μηχανοκίνητων οχημάτων όπως τα αυτοκίνητα και οι μοτοσυκλέτες είναι ουσιώδεις για την επίτευξη της ατζέντας για την αειφόρο ανάπτυξη του 2030.

Το υφιστάμενο σύστημα μεταφορών αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για την ανάπτυξη των πόλεων. Κάποιες μεγαλουπόλεις έχουν επιτύχει αξιοσημείωτα επιτεύγματα στην ανάπτυξη του μεταφορικού τους συστήματος τις τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο, παραμένουν πολλά προβλήματα στην διαχείριση και τον σχεδιασμό.

Σε πολλές περιπτώσεις, οι προηγούμενες πολιτικές έχουν επικεντρωθεί στην κατασκευή πρόσθετων έργων οδικής υποδομής και έργων υψηλής έντασης κεφαλαίου, υψηλού κόστους, με ελάχιστη μέριμνα για τις μελλοντικές ανάγκες, την περιβαλλοντική βιωσιμότητα και τις συνέπειες της χρήσης γης.

Οι κυβερνήσεις και οι αρχές των πόλεων θα πρέπει να λαμβάνουν αποφάσεις πιο επιμελώς για να επενδύσουν σε μελλοντικές αστικές υποδομές και να είναι ρεαλιστές επιλέγοντας τις κατάλληλες επιλογές μαζικής μεταφοράς λαμβάνοντας υπόψη τις μακροπρόθεσμες ανάγκες και τα θέματα εφαρμογής και χρηματοδότησης . Είναι σημαντικό να διασφαλιστεί ότι τα ζητήματα του τομέα των μεταφορών αντιμετωπίζονται με ολιστικό τρόπο με μια ολοκληρωμένη πολιτική προσέγγιση και όχι με την επιμέρους τομεακή προσέγγιση που έχει υιοθετηθεί μέχρι σήμερα.

Η κυβερνητική πολιτική παροχής μακροπρόθεσμων δημόσιων επενδύσεων θα πρέπει να στηρίξει την ανάπτυξη μιας δημιουργικής και έξυπνης πόλης. Οι μοντέρνες πόλεις μπορούν να υιοθετήσουν για παράδειγμα σιδηροδρομικό σύστημα μαζικής διαμετακόμισης με μικτή χρήση γης, η οποία θα πρέπει να αναπτυχθεί με προγραμματισμένο και ολοκληρωμένο τρόπο. Επίσης, εγκαταστάσεις πεζοπορίας και ποδηλασίας και άλλους τρόπους μεταφορών που σέβονται τις επιλογές των επιβατών και εξασφαλίζουν υπηρεσίες για ισορροπημένους στόχους που ανταποκρίνονται στις οικονομικές, περιβαλλοντικές και κοινωνικές προκλήσεις.

Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να συμφωνήσουν σε ένα ολοκληρωμένο στρατηγικό σχέδιο μεταφορών, διασφαλίζοντας τη συνύπαρξη διαφορετικών τρόπων μεταφοράς. Πρέπει να υπάρχει ισχυρή πολιτική υποστήριξη και αρμόδια διοίκηση για ομαλή εφαρμογή με σαφείς διατάξεις που οριοθετούν τους αντίστοιχους ρόλους των διαφόρων φορέων σχεδιασμού και υλοποίησης.

Για να προχωρήσουμε με καινοτομίες για την επίτευξη αειφόρου ανάπτυξης, είναι επιτακτική ανάγκη να γίνουν επιλογές, όχι αποκλειστικά σε πρακτικές του παρελθόντος, αλλά και σε επικείμενες δυνατότητες και ευνοούμενα αποτελέσματα. Αν κοιτάξουμε μπροστά το 2030, το 2040 ή το 2050 συνεπάγεται να σκεφτούμε εφαρμοσμένους όρους, αναμένοντας να πιέσουμε τα όρια της συλλογικής σκέψης και της δημιουργικής σκέψης.

Υπάρχει ανάγκη να συνεχιστεί η προνοητικότητα και να εξεταστούν οι τεχνολογικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα σε ολόκληρο τον κόσμο για να κατανοήσουμε τον καινοτόμο συλλογισμό και τη δημιουργική σκέψη που προβλέπουν το παρόν σε αυτό που πρόκειται να συμβεί στο μέλλον.

Η αστικοποίηση έχει μετακινήσει δισεκατομμύρια ανθρώπους από την ύπαιθρο σε αστικά κέντρα, προσθέτοντας πίεση στους υφιστάμενους υδάτινους πόρους. Λόγω της αυξημένης αστικοποίησης, 19 από τις 29 μεγαλύτερες πόλεις στον κόσμο εξαρτώνται από την εξάτμιση από τις γύρω περιοχές για περισσότερο από το ένα τρίτο της υδροδότησης τους, σύμφωνα με μελέτες.

Πολλές πόλεις βασίζονται σε ανανεώσιμα γλυκά νερά, τα οποία έχουν ανανεωθεί τακτικά από τις βροχοπτώσεις και όχι από τα υπόγεια ύδατα ή τα αφαλατωμένα νερά. Η εξάρτηση από αυτή την παροχή ύδατος βρέθηκε να είναι μεγαλύτερη σε χρόνια ξηρασίας. Η μελέτη εστιάστηκε στο πώς η ανακύκλωση της υγρασίας συνδέεται με την παροχή νερού της πόλης.

Η ανακύκλωση υγρασίας συμβαίνει όταν το νερό εξατμίζεται από τη γη και ανεβαίνει στην ατμόσφαιρα. Αυτή η υγρασία στη συνέχεια ρέει κατά μήκος των επικρατούντων αιολικών ρευμάτων μέσα από την ατμόσφαιρα, πέφτοντας ως βροχή αλλού, ανέφεραν οι ερευνητές.

Οι πόλεις που εξαρτώνται περισσότερο από αυτό το είδος ανακύκλωσης περιλαμβάνουν το Καράτσι, στο Πακιστάν, και τρεις πόλεις της Κίνας: Σαγκάη, Γουχάν και Τσονγκκίνγκ. Στο αντίθετο άκρο της κλίμακας, η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι οι πόλεις με την λιγότερο ευάλωτη ανακύκλωση υγρασίας περιλαμβάνουν το Κάιρο στην Αίγυπτο, Παρίσι στη Γαλλία, Σάο Πάολο στη Βραζιλία, και το Σικάγο στις ΗΠΑ.

“Πολλές από αυτές τις πόλεις έχουν πολύπλοκες και σημαντικές διαχειριστικές διαδικασίες για τους υδάτινους πόρους και τις προμήθειες”, δήλωσε ο Pat Keys, ερευνητής στο State University του Κολοράντο στις ΗΠΑ. “Οι πόλεις και οι χώρες έχουν περιορισμένους πόρους … Αν ήμουν σε μία από αυτές τις ιδιαίτερα ευάλωτες πόλεις, θα ήθελα να δω την πρόσθετη αυτή διάσταση της τρωτότητας για την παροχή νερού”, πρόσθεσε ο κ. Keys.

Για τη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLOS ONE, οι ερευνητές αξιολόγησαν τις πηγές δημοτικού ύδατος για 29 πόλεις που εκπροσωπούν περισσότερους από 450 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και διαπίστωσαν ότι οι περισσότερες από αυτές τις πόλεις βασίζονταν σε επιφανειακά ύδατα. Έτσι, η ομάδα έκανε κάποιες περαιτέρω έρευνες για να αναλύσει τις πηγές επιφανειακών υδάτων. Στη συνέχεια, η ομάδα χρησιμοποίησε ένα μοντέλο ανίχνευσης υγρασίας για τον υπολογισμό της βροχόπτωσης και επίσης μετρούσαν την προέλευση των βροχοπτώσεων που εμπίπτουν σε μια δεδομένη περιοχή.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι πόλεις και οι χώρες έχουν περιορισμένους υδάτινους πόρους και, ένα πολύ σημαντικό εύρημα ήταν ότι, πολύ λίγες από τις πόλεις θα συρρικνωθούν σε μέγεθος, ενώ αντιθέτως θα προστεθούν στον κατάλογο περισσότερες μεγαλουπόλεις. Τα ευρήματα έχουν συνέπειες για τους διαχειριστές γης και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής που επιβλέπουν την ασφάλεια των αστικών υδάτων, ανέφεραν οι ερευνητές.

Αυτό ίσως βοηθήσει μελλοντικές έρευνες σχετικά με το θέμα, ενώ οι ερευνητές ευελπιστούν πως θα ευαισθητοποιηθούν οι αρμόδιοι φορείς, και ότι θα δημιουργηθούν καμπάνιες για την εξοικονόμηση νερού.